تقدیم به آنان که برای آزادسازی خرمشهر ، ازهمه چیز ، حتی بهاری ترین

    روزهای عمر خود گذشتند .

    اپیزود اول

چهارم آبان ۱۳۵۹ ــــ ساعت ۱۰ صبح

خرمشهر بعد از سی و پنج روز دفاع ، سقوط می کند . آخرین مدافعان با دلی خونین و تنی خسته عقب می نشینند و خود را با قایق به شرق کارون می رسانند . در آن سوی کارون ، بغض یکی از بچه ها می ترکد . به لب رودخانه می آید و رو به شهری که حالا دیگر زیر چکمه های دشمن قرار گرفته ، فریاد می کشد :

خرمشهر ، صدای منو می شنوی ؟ به بعثی ها بگو  ما برمی گردیم .  ما آزادت می کنیم .

 و از آن روز ، غربت خرمشهر آغاز می شود  . 

                                             ******************

  اپیزود دوم

سوم خرداد ۱۳۶۱ ـــ عملیات بیت المقدس

خونین شهر ، شهر خون آزاد شد ......

رزمنده ها وارد شهر می شوند ، شهری که تقریبا با خاک یکسان شده است . دشمن بسیاری از ساختمان های شهر را ویران کرده ، و تیرآهن ها را دور تادور شهر کاشته است تا مانع نفوذ رزمندگان ، از سمت آسمان شود . در این میان اما ، مسجد جامع همچنان پا بر جاست . گرچه بر پیکرش آثار خشم دشمن دیده می شود ، ولی جراحاتش را به یمن حضور رزمندگان فراموش کرده است . هر کسی که وارد خرمشهر می شود ، ابتدا سراغ مسجد جامع را می گیرد . در و دیوار مسجد ، بوسیدنی شده است . رزمنده ها در گوشه و کنار مسجد به نماز شکر ایستاده اند . جای خیلی ها خالیست  ، برادران جهان آرا ، حسین فهمیده ، بهنام محمدی ،شریف قنوتی ، محمد بروجردی و خیلی های دیگر .

 ایران یکپارچه خرمشهر شده است . 

خرمشهر ، جمعیت : ۳۶ میلیون نفر

تمام قنادی ها ، در یک چشم برهم زدن خالی می شود . مردم دسته دسته شیرینی و گل پخش می کنند و با بوسه های شادی به هم تبریک میگویند .

سوم خرداد ۶۱ را به خاطر بسپارید  .                                                           

                                                           امروز ، روز پایان غربت خرمشهر است .     

                                           ******************   

   اپیزود سوم  :  کمی بعد از جنگ

   وقتی آبها از آسیاب افتاد ! ....

 وقتی آبها از آسیاب افتاد ، عده ای در فرودگاه مهرآباد از هواپیما پیاده شدند .

چمدان هاشان پر بود از پول و کارت های اعتباری ، و درون سامسونت برخی دیگر ، پر بود از پرونده ها و مدارک تحصیلی .

آنها که وجودشان را ( لابد برای مملکت !! ) از شر این جنگ حفظ کرده بودند،بعد از چند روز استراحت ، خیلی روشنفکرانه پرسیدند : چرا جنگیدید ؟!!!

بعضی ها که صدایشان بر اثر استنشاق گازهای شیمیایی در نمی آمد ، آهسته گفتند : ما نجنگیدیم ، ما دفاع کردیم .

بعضی دیگر که کس و کارشان را در جنگ از دست داده بودند ، گفتند : شما تشریف نداشتید ، یک عده آمده بودند خرمشهر ، و بهنام محمدی سیزده ساله سعی کرد آنها را بیرون کند ، اما نشد . غیرتش تحمل ماندن را نداشت ، رفت .

شما تشریف نداشتید ، هویزه و سوسنگرد را که گرفتند ، چه بلا ها که بر سر زنان و دختران بی پناه آوردند .

شما تشریف نداشتید ، شهرها را که بمباران می کردند ، بچه های کوچک زیر آوار می ماندند .

شما تشریف نداشتید ، ..............

                                                .......  ما دفاع کردیم .

       ......... و گفتگو با این جماعت بی درد چه بی حاصل بود ،

                       مانند بذری که بر بستر کویر بی آب بنشیند  .

                                                                                          ناصر طاهرکرد

                                                                                       سوم خرداد ۱۳۸۷